Toen dansen populair werd

Ik begon deze rubriek in 1978 maar we gaan nu even een jaar terug, naar 1977. Toen disco dansen populair werd. De hoogtijdagen van de disco begonnen in Amerika in 1973-74, maar nadat in 1977 de film “saturday night fever” te zien was in de Nederlandse bioscopen brak ook hier de disco koorts uit.

Disco is dansmuziek met invloeden van funk- soul- en salsamuziek. En werd vooral gedraaid in danszalen, later omgedoopt tot discotheek. De dansvloer bestond uit lichtgevende tegels, discolampen en glitterende discobollen aan het plafond. Niet alleen de dansvloer en de muziek was belangrijk maar ook de kleding, het moest vooral glamour uitstralen met veel glitter en vrolijke kleuren; mini rokjes werden micro rokjes, broeken met wijde pijpen, spandex topjes en hot pants, glanzende catsuits, schoenen met plateauzolen, je haar in de Afrolook of wapperend lang haar met een pony. Hoeden, overdreven grote zonnebrillen, blinkende juwelen of juwelen met parels, grote handtassen die over het algemeen gevlochten waren. Vormden de populaire disco look uit de jaren 70.

Je ging naar de discotheek om te dansen, dus werden de liedjes die normaal ongeveer 3 minuten duurde langer gemaakt. Met behulp van bandrecorders die het refrein dan eindeloos herhaalde. De platenmaatschappijen speelde hier natuurlijk op in door speciale singles (maxi singles) te maken van 10 minuten of langer. Zo kwam de opkomst van Dj’s die de muziek zo eindeloos achter elkaar konden draaien en mixen.

Belangrijke artiesten en groepen uit dit tijd: The Ritchie Family, Boney M, Donna Summer, Gloria Gaynor, George McCrae, The Bee Gees, KC & the Sunshine Band, Chic, Sylvester, Lipps Incl., Earth Wind & Fire, Rose Royce, Kool & The Gang, Boney M., Village People.

Aan het einde van de jaren 70 was disco zo commercieel geworden in Amerika dat mensen er klaar mee waren. Vooral de mensen die van rock muziek hielden. Toen radio-dj Steve Dahl uit Chicago zijn baan verloor omdat hij weigerde om discomuziek te draaien. Organiseerde hij Demotion Night (12 Juli 1979), tijdens de rustpauze van een honkbal wedstrijd van de Chicago White Soxs werd er een stapel discoplaten opgeblazen midden op het veld. Mensen droegen T-shirts met “Disco Sucks”,natuurlijk liep dit gigantisch uit de hand met rellen als gevolg. De politie verrichte arrestaties en liet het speelveld ontruimen. Vanuit de muziekindustrie werd verontwaardigd gereageerd, het resulaat echter was dat er binnen een week geen discoplaat meer in de Hitparade stond. Dit word gezien als het einde van Disco, maar is dat werkelijk zo? Disco bleef bestaan underground in clubs en groeide uit tot de Dancemuziek die we vandaag de dag kennen. Maar dat is een ander verhaal.

Als meisje van 8 jaar kon ik deze muzikale vrolijkheid en mode wel waarderen het deed me een beetje aan carnaval denken. Hihi 🙂 En dat dansen was helemaal leuk, vooral toen ik bij Top Pop de Gibson Brothers ontdekte met het nummer Non-stop dance. Eindeloos deed ik die danspasjes na van Non-stop dance, als het liedje voorbij kwam op de radio of op tv. Later volgde de single, die je raad het vast al…eindeloos draaide! Natuurlijk wilde ik ook discolichten voor op mijn kamer ik moest echter 3 jaar wachten voordat ik die eindelijk kreeg. Met mijn verjaardag werd de garage omgebouwd tot disco, met zwart plastic werden de ramen bedekt er werd aluminiumfolie aangebracht op de wanden en het plafond dat gaf een leuk effect als de discolichten aan waren. Er werd een bar gebouwd (waar cola en chips werden geserveerd) met een DJ booth, en ik was de dancing DJ! Hahaha Leuke tijd was dat!

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties