Paul Rose – Double life

De naam Paul Rose zal misschien niet bij iedereen een belletje doen rinkelen. Maar deze Britse gitarist heeft inmiddels meedere albums uitgebracht in eigen beheer. Voor dit album heeft hij getekend bij MITA-Records. Hij werd door “Guitarist Magazine” al eens uitgeroepen tot guitarist of the year. De basis rockgitarist, die met grootste gemak andere stijlen speelt, heeft daarnaast diverse endorsements op zak en werd ooit door Rory Gallagher “A hot player with a hot future” genoemd. Maar hoe is dat allemaal begonnen….

Paul Rose is geboren in Newcastle – Engeland al op jonge leeftijd werd duidelijk dat hij een gave had om gitarist te worden. Op 16-jarige leeftijd werd hij geprezen als een van de beste gitaristen in de regio die regelmatig in de live-scene van Newcastle speelde met de meest populaire lokale bands van de dag. Rory Gallagher was een groot bewonderaar van Paul en schonk hem een Fender® ’62 Reissue Strat® en een Vox® AC30 gaf waarmee hij deelnam aan een door Fender gesponsorde competitie met gitaristen uit het hele UK. Hij won de wedstrijd en de rest is geschiedenis.

Gitarist maar geen zanger

Maar wat doe je als je naam wilt vestigen maar zelf niet zingt? Dan nodig je de beste zangers en zangeressen uit; Terry Evans (35 jaar bij Ry Cooder), Sweat PeaAtkinson ( Was not was, Lyle Lovett), Raffia Ford (Aretha Franklin, Gloria Estefan , Mellissa Etheridge), Bernard Fowler ( backing vocals bij de Rolling stones voor 25 jaar). En de beste gastmuzikanten; Randy Jacobs – Rhythm gitaar (Bonnie Rait, B. B. King), Richie Morales – Drums ( Al di meola, Mike Stern), Kenny Hutchinson – Bas (van zijn eigen band Paul Rose Band), Tio Banks – Keyboards ( Was not was, Duran duran).

En dan duik je de studio in om een album op te nemen. En dan niet zomaar een studio, nee The steakhouse in Hollywood CA waar o.a. Steve Lukather eigenaar van is. Het resultaat is te horen op dit album “Double Life”, met een kwalitatief hoog gehalte, veel afwisseling en variatie van oude blues en soul nummers zoals Cold Sweat ( James Brown), Honey Rush (Albert Collins), Drowing in the sea of love ( BB King), Stormy monday ( T-bone walker) worden in een nieuw jasje gestoken. Nou hoor ik u denken weer een of ander “cover album”. Niet helemaal!

Paul heeft de nummers zo gearrangeerd en er zijn eigen stijl aan gegeven, voorzien van lange gitaar solo’s die geen moment vervelen. Dat je niet eens merkt dat het 11 cover songs zijn. De zangstemmen zijn ook perfect uitgezocht en passen prima bij zijn gitaarspel. Het enige minpuntje op dit album is dat hij ons laat raden, wie wat zingt. Deze informatie ontbreekt op de inlay. Al met al een album van wereld klasse! Een aanrader! Die inderdaad wel eens voor zijn grote doorbraak kan gaan zorgen!

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties