Danny Bryant – Hurricane

In Mei 2013 schreef ik deze recensie over dit album van Danny Bryant voor Track. Ik had nog nooit van deze Britse gitaar ‘shredder’ gehoord en was aangenaam verrast! Inmiddels heeft Danny niet stil gezetten en intussen meer albums uitgebracht. In 2014 Temperture Rising, Blood money (2016), Revelation (2018) en in 2019 Means of escape. Deze albums zijn ook zeker het luisteren waard! Op het Bluesfestival in Tegelen in 2019 heb ik hem live aan het werk gezien samen met een complete Big Band, waar ik enorm van genoten heb!

Danny Bryant, is aardig op weg naam te maken in de Europese blues scene. Samen met zijn Red Eye Band bestaande uit vader Ken op bas en Trevor Barr op drums, zorgde hij voor vele hoogtepunten in uitverkochte clubs en op tal van grote festivals in Europa waar hij de podia deelde met artiesten als Joe Cocker, Carlos Santana, Buddy Guy en Peter Green om er maar een paar te noemen! Danny werd geboren in Hertford, Engeland, 26 Juli 1980. Hij begon op zijn 15de gitaar te spelen en werd al gauw een “gitaar-wonderkind” genoemd. Slechts 3 jaar later op zijn 18de ging hij professioneel spelen. Na een decennium van hard werken krijgt hij nu de erkenning die hij verdient.

Niet verwonderlijk want op de cd “Hurricane” maakt hij het iedereen naar de zin. Het album barst los met “Prisoner of the blues”, waarmee meteen duidelijk wordt dat hij een telg is uit de Trout stal. De splijtende gitaarsolos, scheuren, beuken en janken door je boxen als een orkaan. Een goed begin! Gevolgd door een funky-bluesrock ala Jimi Hendrix gemengd met een snufje Lenny Kravitz, “Greenwood 31”. De eerste gevoelige ballad is “Can’t hold on”, die rustig begint met een zingende gitaar en toetsen op de achtergrond en uitloopt in een lange gitaarsolo. “Hurricane”, een toegankelijk nummer dat het als single nog ver kan schoppen in de hitlijsten. “Devil’s got a hold on me”, Een lekkere boogie, wat uitzonderlijk is in zijn repertoire. Gevolgd door nog 3 prachtige ballads met herkenbare lange gitaarsolo’s, eindigt het album met “Painkiller”, wat begint met rustig gitaarspel en toetsen op de achtergrond. Zijn stem doet mij hier een beetje denken aan Axl Rose. Zoals het album begon, eindigt het ook met een ruige gitaarsolo. Conclusie : Top cd!!! Zéker als je ook Joe Bonamassa, Julian Sas en Walter Trout in de kast hebt staan, mag deze niet ontbreken!

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties