Bang bang boom boom

Al sinds 1999 volg ik deze zangeres en stond ze altijd hoog op mijn lijstje wannabee concerten. Maar steeds kwam het er niet van of ik was te laat voor kaarten. Totdat het me lukte om kaarten te bemachtigen voor een concert in de Ziggo Dome, 12 Mei 2018. Een avond die ik niet snel zal vergeten! We zaten op de tribune te wachten, het concert begint en ze komt door de zaal onder ons door gelopen en loopt zo richting het podium. Terwijl ze mensen de hand schud en een knuffel geeft. Wauw! Live klinkt haar stem nog beter dan op de plaat. Een zangeres die echt nog zingt met hart en ziel. En dat komt binnen hoor! En zo gewoon gebleven niks geen sterallures. Ze had laarzen aan met nogal hoge hakken en op een gegeven moment maakt ze me toch een flinke smakker. Vloekt, staat weer op, terwijl ze dit doet blijft ze gewoon doorzingen zonder één valse noot. Fantastisch! Enorm genoten die avond! Als ik er zo aan terug denk wordt ik weer enthousiast! 😉 🙂

In 2012 kwam haar album “Bang bang boom boom” uit, en voor de TRACK van Juli/Augustus 2013 vertaalde ik dit enerverend interview, wat Mike Ragogna met haar had. Beth Hart heeft eindelijk vrede met zichzelf, zit goed in haar vel en kan weer creatief naar de toekomst kijken. Na een succesvolle samenwerking met Joe Bonamassa waarmee ze samen het album “Don’t explain”uitbracht, volgde er sneller dan verwacht een solo album “Bang bang boom boom” en zelfs een tweede plaat samen met Joe Bonamassa.

MR : Om maar met de deur in huis te vallen, je album Bang bang boom boom, vertel me er alles over.

BH : (Lacht) Ik heb dit album met zoveel liefde gemaakt. Het is trouwens mijn eerste album met zoveel liefdesliedjes; muzikaal was het een uitdaging. Eigenlijk was ik nog niet van plan om een nieuw album uit te brengen. Ik had voor mezelf besloten om een pauze in te lassen van 2 jaar en op onderzoek te gaan naar nieuwe muzikale mogelijkheden, na mijn samenwerking met Joe Bonamassa. Op dat album hebben we veelal covers en verschillende muziekstijlen zoals jazz, blues, rock en veel soul-achtige muziek opgenomen. Het inspireerde me zo dat ik dacht; Ik kruip achter mijn piano en ga op ontdekkingsreis naar nieuwe mogelijkheden. Ik ging ook weer luisteren naar al die verschillende muziek waarmee ik ben opgegroeid: veel gospel, jazz, blues, hard rock, old school rock, moderne rock, ook veel klassieke muziek en zelfs reggae. Ik had echt geen idee wat ik nou verder wilde gaan doen. Dus heb ik de platen van mijn oude helden uit de kast getrokken. Joe Turner, Billie Holiday, Thelonious Monk en meer van dat soort muziek. Ik bestudeerde die vreemde jazzaccoorden en die geweldige teksten. Ik genoot er echt van; het was zo verfrissend. Dat realiseerde ik me pas later toen ik nieuwe nummers begon te schrijven. Ik merkte ook dat ik andere teksten begon te schrijven, anders dan ik in het verleden deed. De onderwerpen waar ik eerder over schreef, gingen over mijn teleurstellingen in het leven, de schaamte over mezelf, en hoe ik me daarbij voelde, maar niet over de liefde. Die kwam tijdens het maken van dit album sterk naar boven. Het maakte me erg blij om te zien hoe ik muzikaal veranderde, het was echt een uitdaging om teksten te schrijven waarvan ik niet eens wist dat ik ze in me had. Over de filosofieën van het leven en de liefde. Ik had er veel plezier in, genoot er echt van en ben ook echt trots op het eindresultaat. Ook heb ik nummers samen geschreven met grote namen zoals James House; Ik moet hem veel credit geven voor “caught out in the rain”, wat zijn idee was en een te gek nummer is. Met Rune Westberg schreef ik Bang bang boom boom en “Thru the window of my mind”. Rune is een oude vriend van me; we hebben eerder samengewerkt maar nooit aan een compleet album. Op een dag voordat ik naar Kevin Shirley zou gaan, stopte ik bij Rune’s huis en schreven we deze twee nummers, die ook mijn meest favoriete nummers van het album zijn. Ook werkte ik samen met Juan Winans een geweldige componist die heel veel gospel songs op zijn naam heeft staan. Samen schreven we het nummer “With you every day.”

MR: Toen ik dat nummer hoorde, dacht ik: er staat zelfs een liefdesliedje op voor God. Geweldig vond ik dat!

BH: Dank je wel, heel erg bedankt. Weet je, bij dat nummer hoort een grappig verhaal. Toen ik klein was, ik denk een jaar of vijf zes, ging ik altijd samen met mijn broer naar een plaatselijk clubhuis. Zodat mijn broer op me kon passen en me in de gaten kon houden. Maar ik wist altijd stiekem te ontsnappen en ging dan naar de bovenste verdieping van dat clubhuis. Daar was een ruimte die men kon huren voor bruiloften en zo. Meestal was daar niemand boven, maar er stond een vleugel waar ik dan stiekem op speelde om mezelf te vermaken. Je moet weten dat ik katholiek ben opgevoed, maar ik had altijd een hekel aan de katholieke kerk. Ik heb altijd in God geloofd, maar de katholieke kerk vond ik veel te serieus en saai. Op een dag ging ik dus weer naar boven en ik hoorde een hoop kabaal en gestommel, voorzichtig opende ik de deur en keek naar binnen. Daar stond een voltallig Baptisten kerkkoor, een prediker en dansende mensen die zingend en zwetend door de gangpaden liepen. De prediker keek me aan en zei: klein wit meisje geloof jij in de heer? Ik antwoordde verbaasd zoiets als, ik weet het niet. En hij zei: kom maar binnen en vereer de heer samen met ons. Hij zette me voor het koor en ik moest meezingen en iedereen was zo lief voor mij. Dat was echt een verbazingwekkende ervaring. Het voelde als de enige juiste manier om God te vereren. Door hardop je gevoelens te uiten, zweten, dansen. De ervaring is een beetje te vergelijken met als je voor het eerst naar een rockconcert gaat. Geweldig! Kicken! Dat is dus precies waar “With you every day” over gaat.

MR: Mooi! Kan je ons nog meer avonturen onthullen die geleid hebben naar nummers op dit album?

BH: Ok. Ik had ongeveer zo’n 40 nummers ingeleverd zodat er een ruime keuze was om op te nemen. Er zaten nummers bij die ik het afgelopen jaar geschreven had. Nummers van mezelf en nummers samen met anderen geschreven. Maar ook nummers van 5 of 6 jaar geleden zoals “Ugliest house on the Block”. Ik moet zeggen dat ik echt in het lelijkste huis woon bij mij in de straat. Maar ik bedoel dit meer als een metafoor, voor hoe ik me voel. Het is een tragisch verhaal waar je toch om moet lachen, want als je dat niet doet blijf je hangen in een negatieve spiraal. We weten allemaal dat, hoe slecht het ook gaat het altijd nog erger kan. Daar gaat het over, lachen om alle ellende en om troost te vinden in je bewustzijn zonder het allemaal te serieus te nemen. Het is jouw leven en daar moet je dankbaar om zijn.

MR: Jah mooi gezegd!

Om het niet te lang te maken lees je het vervolg van dit interview volgende week!

0 0 stemmen
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties